Zoete uren Moeizaam kruip ik uit m’n cocon, de wereld raast door radio 1. Machthebbers zaaien angst: grote gebaren zonder blikken of blozen. Op zoek naar honing, schakel ik naar 4, sla mijn vleugels uit, sms m’n lief. Open de deur voor vrienden. de r in de maand ik tel de laatste akkerwinden zie bijen gehaast stuifmeel en honing oogsten het najaar al in de korfjes trekvogels sieren de lucht met vreemde tekens terwijl kastanjes voorzichtig hun beroemde kleuren etaleren de herfst dringt aan de barometer staat op wind wolken dollen grijs en grijzer regenbuien trekken over stad en dorp Ludwig noch Rossini houden de donkere dagen tegen blijf in mijn schaduw Blijf in mijn schaduw, totdat je de hitte verdraagt. Totdat je weet van het ijs en de wakken. Geef me je hand totdat je los kan lopen, je kastelen door de zee zijn meegenomen je speelgoed op zolder is beland. Je eigen weg voetstappen op het strand. muurbloem In een hoekje kijkt ze naar een rozenknop hoe hij openbreekt in de zon glanst lonkt naar een bij straks prijkt hij in de vaas achter het oor op een revers zij sluit zich in de schaduw akkerwinde eerst het gordijn een stuk opzij ik hou mijn adem in de verrukking lila paars malve azuur indigo purper bleumarin opaalblauw violet turquoise ultramarijn hier en daar een enkel wit tijd bevriest hoe lang staar ik langs een kier de fluitketel gilt me terug buren wandelen langs de dorpsschone maken foto’s gasten trek ik na een halfuur wachten los van dit onbaatzuchtig bloeien kom binnen wees welkom ongunstig weerbericht ik hou mijn hart vast de wind trekt de trompetten krom regen slaat ze dicht ik wacht af voorzichtig pluk ik de gele bladeren jaag ongedierte over de reling staat ze niet te nat te koud te droog herinnering aan Aruba Denkend aan Aruba zie ik woeste golven breken op de rots waarop ik geboren ben. Mijn eiland honderd miljoen jaar geleden vulkanisch van aard onder water ontstaan. Al die tijd werd gewerkt aan koralen en schelpen waar ik later dagen mee zoet kon zijn. Zondags in de schaduw van wilde druiven picknicken met pa en ma. Luiwammes spelen in de kleurige hangmat de zilte geur in m’n haar. Schelpen rapen, kettingen rijgen, juwelen waar goud bij verbleekt. Dank aan Aruba. voet op de rots Nog even en ik zet voet op de rots, vind de oude weg over basalt en dioriet. De wind speelt misschien een melodie in E groot, Vivace ma non troppo. Ik ga staan waar alle golven tieren, verzin opnieuw mijn kindertijd. oorlog en vrede binnen en buiten pikkedonker bundel kleren naast de deur we zullen vluchten dat staat vast oorlog is een spel we roepen black out black out we kruipen lachend onder de kale tafel vrede heeft de kleur van blauwe luchten gouden draken rode lampions en feestmuziek we klappen steken onze neuzen in de jasmijn vrede is een vaas met bloemen de kleuren van het licht (een ode aan de sociaal fotografen) tijm langs het water salie op de akkers dille langs de paden onder zon en sterren hysop en dan de glimlach in de lens van Besnyö de ogen van de twintigste eeuw de gewonden van Robert Capa de ruine’s van Cartier Bresson de honger van David Seymour de vuchtelingen Ed van der Elsken een litanie van licht in tranen zal ik nog meer noteren ja om niet te vergeten om nooit te vergeten om nooit meer te vergeten waar bleven de glimlach van Eva de homo’s van Olaf de sterren van Man Ray de stilte staat gebeiteld de stilte staat gebeiteld in de koele avondnevel geur van hooi en van kamille stijgt uit de rode aarde ik hou mijn adem in wacht op de sterren die op weg zijn met de sleutel van de nacht geluk tussen twee wielen de zomer kijkt even om gebogen in de wind vliegen over dijken en bruggen zie de trekkers naar het zuiden het gras bruin tuimelen onrust op het water snaterend opstuiven de geur van september daalt op mijn schouder balanceert met losse handen zonen van Zeus zonen van Zeus ‘s nachts onzichtbaar hun paraaf op muren muren die brokkelen vol begrip no god no master overdag scheuren ze op hun zonnewagens haren wapperen onder de olijfbomen helmen thuis of nergens onsterfelijk spuiten ze de bergen wakker no border no nation Achilles lacht in zijn vuistje from chaos to anarchy druipt nog na vloeibare tijd een ander filter op mijn tijd heden tikt verleden afhankelijk roei ik toch roekeloos niets meer zeker niets meer veilig niets meer toen slaat nu Old San Juan langs kleurige huizen stijg ik op zoek naar het blauw van zijn brieven het geel van zijn vingers het paars van zijn stappen zijn omhelzing in rood het groen van zijn lach de geur van zijn handen onder een eeuwenoude boom zie ik hem zitten turend naar de forten de haven ik denk aan de schepen die hij achter zich verbrandde afscheid het went nooit zei hij een maand geleden wat zegt een mens dan ik noem zijn naam zeg ik heb geen woorden zoveel talen en geen tekst noem weer zijn naam hand op zijn schouder winkelkarretjes denderen om ons wij gaan opzij hij vult zijn mand met roodmerk ik haal bloemen nu koopt zijn dochter koffie er is een schema ik mag nog een keer zwijgen boom eind november verhuis ik mijn blauwspar naar acht hoog 1948 vader op zijn knieën blaast leven in het 78-toeren-orkest Bing Crosby hoopt op een witte kerst breekbaar de Yankeecultuur domineert het eiland daken zonder schoorsteen weerhouden de oude niet overal zweet hij in rood jasje bontomrand jingle-bell-sleeën in namaak sneeuw neuzen tegen etalageruiten op cd Perry Como Doris Day Eartha Kitt compleet met nostalgisch gekraak ik versier mijn spar met zangslingers uit ieder klokje klinkt een naam ballen weerspiegelen verhalen van weleer ik rond mijn leven af herfst mijn kalender draagt nog één blad de bomen volgen hem strooien oker en karmijn ik kan geen afscheid nemen sta stil in bos en park neem geuren mee verzamel herfst in de gouden gids om te lezen later milonga voor Mercedes Sosa onder je poncho schuilen velen ze luisteren naar je trom tellen de doden je bezingt de vermisten in de blauwe bloem komen ze tot leven je ontelbare broers je prachtige zus Libertad de laatste woorden 'zie de prinses treedt binnen in al haar schoonheid gekleed in brokaat wordt ze naar haar koning geleid' de laatste woorden die je wilt horen op aarde terwijl de wind doorraast je adem meeneemt naar de storm van morgen een glinstergroene vlucht parkieten krijst een afscheidsgroet buitelt in tegenstroom naar de heuvels de geur van awa maravilla gaat mee naar de stilte van de grotten naar de vragen die ik niet meer stellen kan achthonderd kilo veren uit de askolk gerezen vliegt hij over de Eem overziet pleinen en torens op zoek naar Zwartwater de laatste vonk toont de plek hier heeft de vuurzee alle bomen verzwolgen stank van geschroeide veren lekt uit de wind op de gedoofde toren strijkt hij neer Zwartwater verkoold verdampt (Bij de vogel van Armando) zei je dat dit land zei je dat dit land ik hoor het van jou nog tussen roze lakens herhaalt de zon Marsman Gorter en Gezelle ontsluit vandaag zover ik zien kan hoor ik vogels later een karavaan onder paraplu’s op weg naar markten mijn tas vol brood en andere spijs ogen gevuld met het gewassen vergezicht ‘s avonds slepen satijn in alle tonen voorbij achthoog ach wat zal ik schrijven tussen raga’s en jasmijn rust in dit land je hoort het ook van mij ze schuilt in de krant ze schuilt in de krant van elke kolom druipt honger en dood inktlippen haar treurnis heeft de deadline niet gehaald ze schuift naar achter stoelriemen vast hier spreekt uw purser is uw hoofd ontbloot uw gezicht versierd met metaal uw ledematen getatoeëerd blijf dan aan boord niemand kan haar tegenhouden ze zal kruipen door de poort stenen vermijden het altaar besprenkelen met haar bloed de hoofdrol aanvaarden in Jonas en de vis elke dag borduurt ze elke dag borduurt ze aan een droom omzoomt ze haar gedachten waar zal ze veren vinden dons om kolibrie’s te scheppen vogels die bevriezen voor dag en dauw waar zijn de gouden draden de parels namaak edelstenen haar blik glijdt rafelig over de steken van toen dode vogels nestelen in haar dromen misschien ver weg een regenboog ogen sluiten wachten op de nacht nieuwe sterren knippen uit het niets kralen uit een vreemde doos geel en blauw mijn balkon kleurt blauw voorjaarsbollen op de catwalk langs de weg buigen gele trompetten in noordoostenwind ik wil ze toedekken fiets toch maar door op het perron hoge schouders omroepbericht zonet is de lente ingestapt voor August ik zal nooit vergeten hoe je me meenam voorzichtig deed je een deur open knikte dat ik verder lopen kon ik dwaalde door de wonderlijke wereld van Pessoa vier schrijvers in een vele malen klopte ik aan op zoek naar ‘een waarheid om te veinzen om te ontkomen aan het niets ‘ gisteren vertrok je door de laatste poort liefde met kleine fitting liefde met een kleine fitting vijftien Watt meer was het niet ze volgde hem naar zijn hondenshows opzitten en pootje geven braaf braaf aaide ze afwezig de koppen van haar concurrenten trippelteefjes onder strikjes geparfumeerde dekjes gouden riemen blaffen kon hij als de beste grommen bijten in het donker Ivan en de vuurvogel Kijk Ze strijkt neer op de gouden appelboom. Balanceert op een dunne tak. Vleugels, regenboog van veren verblinden de tuin. Haar hoofdtooi flirt met de wind. Ivan sluipt, houdt zijn adem in hoopt. Voorzichtig heel voorzichtig hapt de vogel een gouden appel Ivan grijpt te laat, staart naar de veer in z’n hand. De vuurvogel is los. de dirigent alsof hij het was met gestrekte arm ogen dicht de stok bewoog alleen voor wie het wist ik zal leven langs strakke snaren klinkt het als een snik stemmen kabbelen naar de explosie naar de wild besterde handen die** op mijn deur bonzen** zestig jaar later staat die ander onder sterren armen wijd klaar voor het lied ** Uit CANTO GENERAL Pablo Neruda 1949 de wind gaat met de jeugd voorbij zo streelzacht als de wind speelt in de groene jaren rozengeur langs blote schouders voert handenvol bewaren voor later zo rukt de wind in dorre tijd verwaait bloemen rotting en verval achteraf de oogst log in de storm (Bij de waaier: De wind gaat met de jeugd voorbij van Alfons Mucha ) da capo op een bankje in het park zingt een vrouw Marsman de zon en de zee springen bliksemend open wij gaan terug naar het paradijs roze padden en rode merels luisteren naar een troostrijk geluid ze weten niets van schepen noch van blauwe matrozen kleuren het lied eigenwijs in in het namiddaglicht vertrekken de dieren zij neuriet haar toekomst opnieuw hoe je wachtte hoe je urenlang wachtte dagenlang in de krater as daalde op je hoofd kleurde je wereld grijs dode vogels vielen aan je voeten de geur van verdriet overal je kleed van ruwe jute schuurt schrijnt de pen werd niet opgehaald de hoed ook niet dat zijn van die dingen eeuwig blijven ze liggen op een goede dag wachtte ik niet langer ik kroop uit de krater waste mijn hoofd ik liet de hoed liggen de pen werd mijn redding Aïsha Het leek wel herfst, ze vielen een voor een. Alleen het kleurenfeest was niet in beeld. In het zwart volgden wij de baren, koud als steen. Hand in hand zochten we troost die heelt. Daarna vlogen we weg, gingen uiteen. Iemand die d’r leven voor het eerst penseelt, zo voelde ik me. Moederloos alleen zag ik in hun foto’s mijn evenbeeld. In de lente kwam een geboortekaart. Ontmoetten elkaar weer op kraambezoek. Wiegden het kind, proostten en aten taart. Bewonderden hobbelpaard en prentenboek. Speurden naar gelijkenis, familieaard. Alle ooms en tantes keken om de hoek. kleur in het verschiet een soort speldendruppels sussen het water glijden geluidloos grijs ineen randen vol groen zuigen voeden beloven kleur in het verschiet ik droom geel van lis van plomp van dotterbloem 24 januari 2008 De foto’s vertellen van een lied Aan zee Vader zingt tegen de golven in De wind goochelt een sluier van wit zand Lange schaduwen vlechten gelukkige wandelaars Ik ben buiten beeld Maar weet van schelpen in m’n zeef Vanillageur van roomijs Druppels op m’n blote buik Schelpen op m’n vensterbank Fluisteren flarden van het oude lied In de regen trekken schimmen Langs m’n raam Alle namen noem ik winter de oliebollen-engeltjes morsen poedersuiker zo ver ik kijken kan denk ik de jongsten mogen weer eens helpen toe laat ze dat toch vaker doen vleugellam ik wou dat ze nog vliegen kon ogen dicht de onzekere wereld verlaten zweven chuchubi boven de regenboog later kralen van de rozenkrans omklemmen angst verkruimelen de hemelse moeder tot troost haar zware lichaam nu op slot bang onder klamme lakens omringd door de witte macht dagboeken haar dagboeken rusten ik stof er omheen bekijk ze op afstand blader in gedachten oud en nieuw ze wierookt de kamers prevelt gebeden verjaardag de hele dag telefoontjes verre streken veel gekraak moederdag alle vazen vol met rozen het huis te klein bezoek aan de huisarts moeizaam tikt haar stok door de lange gang opname ik wil het weten ik wil het niet weten herfst kleur mij nog een keer de herfst van 1956 mijn ogen dronken het doré van de platanen het gala van de esdoorns eiken en kastanjes ver achter mij lagen woestijn tinten op mijn knieën in de koude kerk schoten ze weer omhoog zakdoeken te kort kleur mij nog een keer de troost van 1956 de dukaten aan mijn voeten de loper onder kalende bomen kleur mij nog een keer de weelde die ik nooit meer zag het licht dooft te gretig licht hij het anker zijn ogen vol horizon het licht talmt kleurt blauw tijd stroomt anglo geel van zijn jeugd reuze cactussen gekromde bomen de eeuwige wind zijn schip tolt het licht versterkt de stilte bijna de zomer staat te trappelen in volwassen groen teenslippers uitgeschopt op weg naar het water een zwaluw uit zijn koers knipt stukjes blauwe souvenir een net van zilt bedekt de parasols glinstert op blote lijven meeuwen oefenen het welkomstlied lente mijn prunus maakt zich op ik wacht en droom de toon van suikerspinnen tutu’s muisjes avondwolken zijn ware tint zal mij weer wekken tanka twee rozen in de tuin, zachtgroeiend in een hoek niemand die ze ziet maar hun geur lokt bezoekers men verwacht daar een bouquet de tuin de ranken te droog om vrucht te dragen de geur van cashew al lang vervlogen zijn vingers niet meer als wormen in de grond niet meer de wolken tellen het stof verwensen goochelen met de tuinslang toch nog oogsten danspaar houdt elkaar vast balanceert op een melodie lang vervlogen schaduw hangt over versleten passen tuurt steil de afgrond in laat mijn herinneringen laat mijn herinneringen nooit oplossen in de woede van kwart voor zes, behalve als ze stromen in pastel roze lila aquamarijn dan wil ik opnieuw beginnen niet weten wie ik was niet weten waarom het kolken me misselijk maakt niet weten waarom de spetters mijn tranen drogen niet weten waarom ik zwart omhels skype laatst was ze even terug vacantie vieren in het land waar ze een koffer vol diploma's haalde stralend met vrienden slenteren door de oude steden lachend hoedjes passen op een terras dronken we het leven gisteren kwam ze schuifelend voorbij het onbeschaamde oog een schim haar hoofd glimmend kaal we wuiven naar elkaar ogen dicht mijn dag TANKA armen vol liedjes brengt de ochtend mij zachtjes op zijden slofjes ik zing mee en bewonder de veelkleurige zijde de middag schuift licht over mijn viooltjes en ik wikkel het blauw van hun heldere cadans in mijn herinneringen de avond treedt aan legt stalen licht in mijn schoot ik kan niet kiezen mijn blik streelt de horizon ik val weer voor de vlammen de nacht buigt vermoeid fluistert sterrentaal in mijn oor, ik knik en sluit het raam, noteer de code mijn pen brengt rust als altijd Een geur van gember een geur van gember en kaneel zet m’n oren op een kier ik hoor het kinderlied ban ban pasa un rondu * en zie ons dansen in de kring dit is pas het begin het licht van vandaag verdwijnt in de schaduw van morgen schimmen naderen in processie wierook wijst de richting op weg naar dies irae struikelend over een huppelend kind * kom in de kring Merels de merels waar kwamen ze zo plotseling vandaan ik lette op de krekels hun hiphop motief deed me denken aan moonwalk Wild Style aan zomers rond het kampvuur Dylan en gitaren de diva’s namen het over hun kelen van satijn versierden de lucht met tsjilpguirlandes ze weten niets van mij noch van Dylan kampvuur en gitaren in hun aria’s ouder dan the times they are a-changin meen ik ze één voor één toch te herkennen van avonden zonder kampvuur en gitaren koperen beertje sprakeloos schuifelen achter elkaar klamme handen gewend aan teddy-stof aaien het harde koude beertje 't koperen beertje op de kist bleke lippen prevelen Stacy Nathalie Julie en Mélissa de kraai van Gouda de kraai van Gouda krast de hemel schoon ’t geschrokken wit kruipt in een hoek de stad opent zich als een prentenboek eeuwenoude huizen zetten de toon op deze plaats is echt niets gewoon als een bejaarde in spijkerbroek blijft de city jong gaat steeds op zoek naar nieuwe kleren met jazzy patroon kaas kaars plateel zijn er nog volop maar zie de muzen gaan op de schop spoedig is het met de negen gedaan in lompen op vermoeide benen laten ze ons achter hevig ontdaan beginnen we weer van voren af aan okertijd geel kruipt waar het niet gaan kan citroenkuikens piepen zoet kleuren het beeld weken lang narcis zoent zichzelf gooit hoge ogen zwiept in plantsoenen en vazen op servetten de geur van dooiers trekt door het land Celia Cruz stem I ik kan je niet schilderen in de kleuren van rumba guajira en guaguanco in de schittering van pruiken en pailletten ik kan je niet houwen in de vormen van bolero en de son montuno in het geruis van een caraïbische zonsondergang maar ik kan je dansen in het ritme van azúcar mijn voeten weven jouw stem stemII jouw stem met de echo van koko met mango akkoorden suikerriet tonen ananas galm jouw stem prikkelende sinas geurige meloen welige granaat jouw stem amandel cadans papaya syncope guave trilling tamarillo melodie klaterende limoen jouw stem rinkelende shimaruku kiwi klanken jouw stem azúcar stemIII conga en tumbadora tuimelen over triangel en tamboerijn bongo claves en maraca’s wentelen de salsa kaleidoscoop Cuba proest in ultramarijn Venezuela bloost pauwblauw Puerto Rico lacht azuur koper schatert stuitert cirkelt daagt jou uit je wacht amarant wiegt saffraan stilte stijgt en dan … jouw stem azúcar licht parfum van tijd grijp schaduw in extase wees voorwaarde van zijn grillig bestaan weerkaats de geur van lichtjaren bepaal de kleurklank de temperatuur ontleed hem blues naaldwerk in m’n schoot folklore m’n gedachten zeilen met de laatste steken over ’t blauw leergierig kind met naald en draad kleurige klosjes tot aan de horizon designpiraten overal een el gaat overboord in ’t ruim koester ik opnieuw vergeten stiel ze komen terug ze komen terug dat is zeker baardloos vertrokken met ransel de smalle rug nu nog recht perron twee richting vorst en vaderland ze komen terug dat staat vast de foto’s achter kaarsen met bevende vlammen bezweren de noodklok al weer een week haal terug haal terug het moment, desnoods het uur de omhelzing in amber gewogen woorden desnoods de intonatie het trillen van de stenen oude patronen zonder voegwerk het stof zonder clementie dat opstijgt uit verdwenen stappen lavendellicht december 2005 alweer een jaar bij ‘t oud papier de lichte dagen dwarrelen in snippers rond de logge tuimelen in propjes neer kleurige flinters naast verkreukeld grijs alweer een jaar bij ‘t oud papier ik wist het ik wist het door het licht zoals het viel zoals het viel op het iele groen in de vroege ochtend ik wist het het stille knikken van de klokjes het zoemen van de eerste mug ik zag het aan de lange schaduw op het plein het plein dat steun zocht bij de moegezakte huizen ik voelde het aan de zon de waterige zon op m’n gezicht ik wist het het zwoegen van de eksters het zwijgen van de wind zwijgen zwijgen als het gras onder koeien onder helden die trappen om geld zwijgen als het gras rond paleizen monumenten van heersers te paard was ik het gras dan liever het gras onder koeien versierd met klavertjes vier de nevel kiert de nevel kiert terwijl de hoofdrolspeler in stilte schminkt het grijs rolt loom spant strak trekt alle ogen van zwavel tot gort ze kennen elkaar van zwavel tot gort hun parfum van zwavel sijpelt uit beten en schrammen uit leed licht ontvlambaar zijn beiden met vuisten die meppen ogen zo blauw zo blauw van zwavel van kennen van gort mijn hart mijn hart stort zich in 't goud van de platanen in 't felle vlammen van de eik de geur van zwammen voedt me het grijs de regen in al zijn vormen de rijk bedauwde draden pakken me in stil tuur ik naar de vogellinten voor het eerst reis ik dit jaar niet mee ik zie de ganzen zwenken twijfel stort mijn hart in 't goud van de platanen voor anker ik lig voor anker 't zeil gestreken kan nergens heen verrekijker opgeborgen blader door m'n logboek: ruik de ballast blinde klippen hondenwacht hozen de diepte lokt its been years since the kids have grown in de verlaten straten kleven echo's van lang geleden aan het zachte asfalt nos ta bai Hulanda den bapor franses de chuchubi voorspelde het me in het noorden lag toekomst witte zwanen zwarte zwanen weer thuis bukt mijn oude huis blind van schaamte de sleutel is gebroken de deuren zijn op slot reünie milder oprechte aandacht grijzer ook examenklas 1956 de violist vroeger geïsoleerd nu middelpunt de sproetenkop niet meer geplaagd de schele de dikke Trijntje-trut we lijken steeds meer op elkaar gepensioneerd druk bezig een uitgedunde klas dichter bij de horizon voor L dronken drijf ik in je ogen in het groen dat lacht waakt toch slaapt onder 'het oog' weer wakker wordt grijs later groen haiku als de prunus danst oogverblindend rose zwiert staat de wereld stil cinquain lente kevers kruipen zoeken een zonnestraal schitteren in duizend kleuren sieraad doelloos handen doelloos in zijn schoot kransen aan zijn voeten spreiden rozengeur de kist is dicht hij ziet haar in het rood vlinder op honingreis licht ving hij haar liet haar weer los handen doelloos in zijn schoot brug in de regen wanneer en hoe ben ik terechtgekomen op deze brug zonder opstap zonder doel e e n m a r i o n e t a a n r e g e n d r a d e n worstelend met de wind kom ik reis ik ga ik waarheen waarom (bij Van Gogh's brug in de regen vaar Hiroshige) á la rococo heupen als bongo's krullen á la rococo mijn familie doet daarin en gros en ik ben ik een vondeling Mies van der Rohe Barcelona 1929 transparant gestrekt in het land ordening van licht en glas binnen is buiten vertikaal duurt het tot de illusie marmer zwevend ademnood tot de kern zich opent nieuwe lichtjaren morgen rekent af met gebogen dromen verwacht geen wachtwoord wacht gestrekt in het land villanella voor Aart Both Goudse stadsdichter 2004 wakker is zijn pen, hij rust echt niet weken, maanden, het hele jaar woorden met een felle beat uitgespeld Gouds verdriet met dichter Both ben je nog niet klaar wakker is zijn pen, hij rust echt niet Den Haag bibbert, vraagt om krediet Aart waarschuwt, tekent bezwaar woorden met een felle beat letters zwart als oergrafiet regels schuimend en klinkklaar wakker is zijn pen, hij rust echt niet hij is de man die alles ziet hij noteerde dit tropenjaar woorden met een felle beat ben je heilig of bandiet hij fileert je, geloof me maar wakker is zijn pen hij, hij rust echt niet woorden met een felle beat tijdtablet van dit jaar is maar een morzel over het brokkelt af gestaag tussen de brosse delen zoek ik naar wat was op de valreep vind ik zeldzame stukken vergeten blaas het stof weg tussen m'n vingers etaleer korrel voor korrel vijf dromen vijf dromen deinen doorzichtig de vlieger die ik vast mag houden even verrukt volg ik zijn kleurige staart slingerend naar de zon op mijn buik in bed Mother Goose langzaam spellend kruip ik langs de letters met een glimlach hoge hakken elegant wankel ik naar de spiegel op weg naar denkbeeldige grootse fiësta's een sleutel schittert in m'n hand sta voor het raam ruik vloerbedekking verf en lijm gooi kolen op het vuur mijn potlood zet alles op een rij voorzichtig tik ik aan een droom een plons vijf hengels groeten buigend een oude vrouw bij: Catching Dream van Karterina Vincourova koordloper tijd trekt hem voort drukte deert hem niet links cultuur rechts politiek laten hem koud chaos concentratie tunnels lopen vol lijn drie dobbert nergens redding de koordloper rekt tijd Bij: De man van Den Haag Henk Visch voor later verlaat de plek waar je navelstreng begraven ligt sleep een koffer kleuren mee een doos geluiden geurenbundel loop stoer door je wiegelied haalt je ooit weer in vallen kopie in de lucht formuleert vragen aan model op welke schaal hang ik wat is spiegelen in rivier kan ik in lucht spiegelen lijkt drijven op hangen hoe word ik drup steen zestig jaar later ik weet nog dat ze zei je spartelde in de teil wilde er niet uit ze zei ik kleedde je in een wit batisten jurk je graaide naar het dons dat je witte schoen omrandde ze zei om je hals hing ik een amulet tegen het boze oog ze zei het was regentijd maar droog de weg stoffig lang zwaar woog je op m'n arm vandaag zie ik het mollig kind op een te grote stoel vergeeld verbaasd rood versus blauw strek je niet uit in het veld waar blonde prinsessen dartelen schuil wacht tot je bloed blauw genoeg is groen desnoods tel tot tien snij in je vingers laat je ontdekken Bij: Zwarte prinses van Hanna Mobach Via Pasta I Roma Ciampino il sole valt met bakken kleedt ons uit rond Orvieto tuiten mijn oren druiven druiven druiven het begin van zeven dagen zoutloos brood en spelen II Toscana betovert Italiaans design Anita schetst Siena palio paarden snuivend trappelend de Campo bloost regenbogen III Irene quo vadis? Vaticaan Pantheon Engelenburcht Piazza Navona Foro Romano via Sacra Colosseum IV Rust V op t.v. mummelt Johannes: bedank foor die bloeme? het is nog geen Pasen engelen in Bolsena paarse vleugels kleuren de luchten boven het meer meer dons lila dons waaiert richting malagahoorn VI via hobbelwegen zwemmen in legenden duiken in mystiek Spaanse trappen Trevi San Paolo basiliek cappela Sistina turen naar Michelangelo's verlangen VII Etruskisch necropolis jacht- dans- en banketscènes maken hongerig pizza quattro formaggio tartufo toe alfabetisch quid est quid? Aurelia Asissi Api Bernini Borghese bacio Caligula Dom zus Dom zo francobollo Flaminia Franciscus Giotto Juno Jupiter Lorenzo Loriana Leonardo Marcus Minerva Papa pronto Romulus Rafael spaghetti Tarquinia Transavia Tiberius Umbrië Vesta XL Zuavo de zon zeilt purper in het meer Est! Est! Est! klaproos verdwaald in het veld één klaproos twee moment van schel festijn rood zwart memo meer niet JOA parmantig rafelig rechtop grijs in zicht grijs aanzicht zwart drupt d r u p t nestelt in wit bij JOA, collage van Philbert Charrin lopen behoedzaam blootvoets nauwlettend zoeken naar de tweede stap evenwicht doel teken tot doorgaan bij het beeld 'Lopen' van Anna Hulzink pont de la grande jatte nooit vergeten die zomer de lome Seine de lage lucht oneindig kleurloos de geur van lindebloesem vlecht boom aan boom aan boom innig de paartjes op de brug hoe wij lachten zwaaiden naar de boten roeiden onder de bogen nooit vergeten die brug die kus bij een schilderij van V.van Gogh zaterdagvogel zaterdagvogel stijgt oostwaarts verlaat de rio grande nazca woestijn versteende kolibri raadpleegt drieling adviseren overstappen op zondag reserveren verplicht bij een schilderij van Barrientos wachten warm wachten in de aarde aandachtig luisteren of de lente lichtgroen lachend langsloopt bloembollen bont lokt koket kale parken perken kleurvol siert pakkend paars robuust rood wichtig wit geestig geel blauw bla-bla oriëntaals oranje aandachtig wachten tot de winter wijken wil misschien als de zon het wil zullen we strooitje trekken ik moet het nog dromen al staat het in de wolken geschreven dingen die bewegen altijd licht vangen meten anders te laat te laat aan je stoffig graf versierd met plastic bloemen mijn korte schaduw rilt op het dorre land hitte belet me niet te gaan naar de keuken van mijn herinneringen je bent nog jong ruikt naar versgebakken brood ik omhels je dit is de tijd dat ik je nog begrijp in het trillen van de lucht zie ik je slapen grijzen getekend door de ploegendienst onrust vult de kamers ik neem afscheid dit is de dag dat ik je niet versta mijn lange schaduw bedekt je graf dit is het uur dat ik je liefheb voor L verbaasd lees en herlees ik je vertrouwd de klanken lichtgeel strelend exotisch melodieus niet om aan te zien zo nieuw snowy mountains snowy mountains belichte toppen trillen in minivenster kilimanjaro fudjijama everest nevado huascaran het ijle steilgeplooide wit scherp stellen sensibel vangen verleng de sluitertijd verstrooi wazige pieken herhaal herhaal Salgado Chambi Curtis grendel deuren en ramen ontwikkel één beeld beklim de parnassus dans ik leef omdat ik dans mijn hakken castanetten op de catwalk van het zijn ik spiegel me aan de gitaar mannequin van flamenco puro drager van beweging toon ik alegrias bulerias fandangos soleáres ik dans lovertjes licht kanten schaduw tule sterren maanbrokaat linten zee ritsen mist kralen dauw ik strik de nachten aan de dagen ik dans teken aan de wand de late zon zet z'n fiets ondersteboven hij vangt het licht met één hand kaatst schimmen in het rond geschiedenis bladert van de muren de nieuwe tijd schrijft kolosssale woorden ik vang je ik vang je in tegenlicht wikkel je in mist kom klittenband tekort versier mijn voordeur met het tikken van de klok verkleuren de serpentines mijn feestdis beschimmelt zuñi girls at the river gewikkeld in schaduw aan de waterkant los op het hoofd de kruik boordevol drukkend de blik berustend handen onzichtbaar leven stroomt leven stroomt door (bij een foto van E.S.Curtis) Maria Susanna in haar gouden monstrans kijkt ze droef naar wat ik vermoed een halo van donkere vlechten omlijst haar hoofd onzichtbare sproeten mijn grootmoeder amper moeder geweest bleek als de camee op haar blouse geen dertig tornado's oud aan de zoom van haar leven op het aanrecht zeebralicht op het aanrecht zeebralicht één jaloezie klapt dicht half zeebralicht maismeel kleurt zijn handen geel stuift een aureool om zijn hoofd kneden rollen rust het brood rijst ongeduldige kindervoeten hinkelen de tijd voorbij één groene tegel twee wit tot tien en weer terug warme handen onder mijn kin vóór hij het brood deelt breekt mijn droom mijn Arubaanse zee als ze mij met zeewier siert schelpen aan mijn voeten legt mijn badpak natspat puur uit baldidigheid blauwgroen babbelt ontroerend rood afscheid neemt weet ik wij houden van elkaar dertien marionetten mijn marionetten draaien nu de rollen om de koningin droogt m'n tranen met een zijden lap kabouter Flip schijnt z'n lantaarn op m'n gezicht je haren grijzen 't wordt tijd om touwtjes los te laten de fee raakt met haar staf mijn natte wang je hebt me gesouffleerd je kent de toverspreuk tientallen jaren regenbogen doen verschijnen wolken verjaagd de zon en maan verwisseld gespeeld met bliksem sneeuw en storm sterren gestrooid... fluistert de fee de wokkels van Waddinxveen tussen gaan en komen krult een groet baken zonder zee tuurt naar de hefbrug die de show steelt gitana gitana mi amor ogen vol belofte lippen op mijn huid handen door mijn haar schouder tegen schouder ay dolor waarom ging je zonder groet hoeveel smart kan ik nog dragen hoe vaak dansen zonder jou hoe lang nog je geur ontberen guitarra ritme ransel ransel mij crescendo bonkt en trilt mijn hart staccato voeten in het stof bitter worstelen mijn tranen olé alle dagen sleep ik leed vertrap de grond grijp ik handenheffend lucht hemel troost mij troost mij niet (bij een monodruk van Annemieke Aerssens) de vrede heeft geen canapé de vrede heeft geen canapé hoog op haar tenen gaat ze ogen op steeltjes om geen steen te missen in de verloren kloosters kerken kathedralen kun je nu fiesten stallen in de galm van glas-in-lood na de beeldenstorm bleef ik al sceptisch luisteren klankschalen klokken muezzin muzak overstemmen nooit terreur een andere wereld ik knielde voor je schildersezel naakt mijn ziel ook bloot ik dacht: je kleurt met manestralen rozengeur zoete penselen maar van je doeken keken mij gekwelde zielen aan spoken en demonen jouw koloriet: haat en hoon 'k ontvluchtte je bizarre linnen bloedstappen achterlatend vandaag vandaag in het luchtledige vleugellam mijn hangplek kil benen bengelen ogen naar binnen open mistroostig tikt mijn Jensen zonder gang met een zelfde spoed vallen dicht lichte dromen van toen zware van nu kootenai duck hunter kootenai duck hunter als het water glimlacht de nevel jou omhelst als 't riet jou groet de wind je aanraakt word je verdubbeld gelukkig (bij een foto van E.S.Curtis) zeefruit zeefruit oogverblindend rood uitbundig brons lichtend geel venijnig groen roze glazig aandoenlijk in de pick-up van mijn vader wij drommen er omheen staren in opaal ogen dood hoor vrouwen met emmers de mannen tillen de netten de galm van zeewind in hun lach het spectrum verschrompelt het spectrum verschrompelt stolt ontloopt de regenboog maar biedt de sterren entourage geeft gesteente naam vlekt het vee kruipt in merelveren vult de vlierbes speelt niet met het licht maar rouwt vice versa vice versa op mijn galerij denk ik aan je kolibrie hoe je sierlijk je ballet uitvoert volgens eeuwenoude choreografie 's morgena op mijn veranda door tropensymphonie van palmen en passaatwinden begeleid een zoet ontbijt biedt je de chinese roos ik staar steeds weer naar je telkens ademloos toch raak ik daar de hangende mees niet kwijt die in de winterse kou op mijn balkon als een volleerde acrobaat aan een snoer pinda's voor mij zijn kapriolen verzon zo pendel ik in gedachte van noord naar zuid lig ik in mijn hangmat met veel leesvoer en rum-cola dorst ik hier opnieuw naar daar